ഞങ്ങളെല്ലാം അമ്മയെന്നുവിളിക്കുന്ന ആശ്രമമേധാവിയുമായി ഞാന്‍ മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ സംസാരിച്ചുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. സമയം ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മൂന്നുമണിയായിട്ടുണ്ടാകും.

ഒരു കുതിരയുടെ ചിനയ്ക്കല്‍കേട്ട് അമ്മയുടെ ശ്രദ്ധ പെട്ടെന്നുണര്‍ന്നു. എന്റെയും അമ്മയുടെയും ദൃഷ്ടികള്‍ ഒരേസമയം താഴേക്കുനീണ്ടു. കുതിരപ്പുറത്തേറിയ ആളുകള്‍ ആശ്രമവളപ്പിന്‍റെ കവാടത്തില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

”ഈശ്വരാ…. ഡാക്കു ജന്‍സിങ്ങിന്‍റെ സംഘമാണല്ലോ… ഇവിടേക്കു തന്നെ! ക്ഷാമമില്ലാത്ത ഇക്കാലത്ത് അവന്‍റെ ഈ വരവ്?” അമ്മ പിറുപിറുത്തു.
അടുത്തുതന്നെ തൂക്കിയിരുന്ന ചേങ്ങല പ്രത്യേകരീതിയില്‍ മുഴക്കിയിട്ട് അമ്മ വരാന്തയുടെ ഇടത്തെ അറ്റത്തേക്കു പാഞ്ഞു. ”മക്കളേ… ആപത്തുവരുന്നു. ഒളിച്ചിരുന്നോ പുറത്തുകടന്നോ സ്വയം രക്ഷിച്ചോളൂ. വസ്തുവകകള്‍ പൊയ്‌ക്കോട്ടെ!” ആരെയും കാണാന്‍ വയ്യെങ്കിലും വൃക്ഷപ്പടര്‍പ്പിനടിയില്‍ അവര്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് അമ്മയ്ക്കറിയാം. അമ്മ ഓടിത്തന്നെ തിരിച്ചുവന്നു. വീണ്ടും മണിയടിക്കാന്‍ ആരംഭിക്കുമ്പോഴാണ് എന്‍റെ കാര്യം ഓര്‍മ്മിച്ചത്.

എന്‍റെ പ്രായക്കുറവും ഉത്സാഹവും ഒക്കെക്കാരണമാകാം അന്തേവാസികള്‍ എല്ലാവരും എന്നോടു പ്രത്യേക വാത്സല്യവും സ്‌നേഹവും പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ആശ്രമമേധാവികളുടെ സന്ദേശങ്ങളുമായി ഞാന്‍ ഓരോ ശാഖയിലേക്കും പോകുകയും അവിടങ്ങളിലൊക്കെ ഏതാനും നാള്‍ തങ്ങുകയും പതിവാണ്.

”ഈശ്വാരാ…. എന്‍റെ മോളിവിടുണ്ടല്ലോ….” അമ്മ നടുക്കത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴേക്കും, വളരെ അടക്കത്തില്‍ പടിപ്പുര കടന്നെത്തിയ അക്രമികള്‍ ഞങ്ങളുടെ വസതിയെ വളഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. പെട്ടെന്നവര്‍ കുതിരപ്പുറത്തുനിന്നു ചാടിയിറങ്ങുകയും അട്ടഹാസം മുഴക്കിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.

എന്‍റെ കാര്യം ഓര്‍മ്മിച്ചതേ അമ്മയുടെ മുഖത്തു ഭീതിപടരുകയും അവരുടെ ധൃതിയിലുള്ള നീക്കങ്ങള്‍ പാളുകയും ചെയ്തു. ഒരു നിമിഷത്തെ സ്തംഭനത്തിനുശേഷം ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുതെന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടിയിട്ട് എന്‍റെ കൈപിടിച്ച് അമ്മ അകത്തേക്കോടി.

ഇടനാഴിയിലൂടെ സ്വന്തം മുറിയും പിന്നിട്ട് അവര്‍ മുമ്പോട്ടുപോയി. നിരയായുള്ള രണ്ടുമൂന്ന് മുറികളില്‍ എന്റെ കൈയും പിടിച്ച് അമ്മ കയറിയിറങ്ങി. ആ മുറികളുടെ സുരക്ഷിതത്വക്കുറവായിരുന്നു പ്രശ്‌നം. അവസാനം പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും ഉറപ്പുള്ള മുറിയിലേക്ക് എന്നെ തള്ളിയിട്ട് വലിയ ഇരുമ്പുപട്ടയും ചേര്‍ത്ത് അവര്‍ താഴിട്ടു പൂട്ടി.

”അമ്മ നിന്നെ പൂട്ടിയിടാം. അകത്തുനിന്നും കുറ്റയിട്ടോളൂ. ഈശ്വരന്‍ രക്ഷിക്കും.”

അമ്മതൊട്ടടുത്ത മുറിയില്‍ കടന്ന് കതകിനു സാക്ഷയിടുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞു. താഴെ ധാന്യപ്പുരയ്ക്കടുത്തുനിന്ന് വെടിയൊച്ച കേട്ടു. സമീപത്തുതന്നെയുള്ള തൊഴുത്തില്‍ നിന്ന് കാലികളുടെ വെപ്രാളശബ്ദങ്ങളും.

അടുത്തക്ഷണത്തില്‍, താഴെനിന്നുള്ള ഗോവേണിയില്‍ ബൂട്ടിട്ട കാലൊച്ചകള്‍ വെടിശബ്ദത്തേക്കാള്‍ ആഴമുള്ള ഞടുക്കം സൃഷ്ടിച്ചു. അക്രമികള്‍ ഇടനാഴിയുടെ അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ഓരോ മുറിയുടെ വാതിലും ചവിട്ടിത്തുറന്ന് മുന്നേറുകയാണവര്‍. എന്‍റെ മുറിയുടെ വാതിലില്‍ ശക്തിയേറിയ ഒരു ചവിട്ടു പതിഞ്ഞു. മറുപടിയായി വലിയ താഴ് ഇരുമ്പുപട്ടയില്‍കിടന്ന് അടിക്കുന്ന ശബ്ദമാണുണ്ടായത്. അതവരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചിരിക്കും. എന്നാല്‍ ഇതിനപ്പുറത്തെ മുറി അകത്തുനിന്നും പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അവര്‍ക്കു മനസ്സിലായി.

johny j.planthottam, malayalam writer,story,nirvedam

 

”പൊളിക്കെടാ….. കുട്ടികളേ….!”

രണ്ടുമൂന്നു ചവിട്ടുകൊണ്ട് കതക് തകര്‍ന്നുവീഴുന്നതുകേട്ടു.

”ദൈവമേ…!” ഞാന്‍ നിലവിളിച്ചു. ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.

അപ്പുറത്ത്, ആഭാസം നിറഞ്ഞ ജയഭേരി ഉയര്‍ന്നു. അമ്മയെ കണ്ടിട്ടാകണം.
അമ്മ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയാകും.

സിംഹത്തിന്‍റെ മുരള്‍ച്ചപോലെ നേതാവിന്‍റെ ചോദ്യം – ”എവിടെടീ നിന്‍റെ പുന്നാരമക്കളെല്ലാം…?”

”എല്ലാവരും പുറത്തുപോയി; ഗ്രാമത്തില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനാശിബിരമുണ്ട്” എന്ന് അമ്മ അറിയിച്ചു.

”കള്ളമല്ലേടീ പറയുന്നേ….?”

”താഴെ ധാന്യപ്പുര തുറന്നുകിടപ്പുണ്ട്…. വേണ്ടതു കൊണ്ടുപൊയ്‌ക്കോ… പോലീസു വരുംമുമ്പേ….”

പുച്ഛവും താമാശയും നിറഞ്ഞ പൊട്ടിച്ചിരി.
”അതൊക്കെ എന്‍റെ പിള്ളേരു നോക്കിക്കൊള്ളും. എനിക്കുവേണ്ടതു തേന്‍കനികളാ…! അവരില്ലെങ്കില്‍ നീ… പിടിക്കിവളെ!”
അവന്‍റെ അനുയായികള്‍ അമ്മയെ പിടിക്കുന്നതും അമ്മ കുതറുന്നതും കാഴ്ചകളായി എന്‍റെ ചെവിയിലെത്തി.

ഉറച്ച മനസ്സോടെ അമ്മ പറഞ്ഞു ”അതിക്രമം കാട്ടരുത്…”

തലവന്‍റെ മറുപടി: ”അവളെ ഭിത്തിയോട് ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്ത്”
തുടര്‍ന്ന് പതിഞ്ഞതാളത്തില്‍ കനത്ത കാല്‍വയ്പ്പുകള്‍

”തൊടരുത്…!” അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ആജ്ഞാശക്തിയുണ്ട്. പക്ഷേ, കാല്‍വെപ്പുകള്‍ നിലച്ചില്ല. ഒന്നു പതറിയശേഷം അതു തുടര്‍ന്നു.

”അരുത്!! ദൈവം നിന്നെ”
പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം അമര്‍ത്തപ്പെട്ടു. തൊണ്ടയില്‍നിന്നുയര്‍ന്ന മുറിഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ വികൃതമായി അനുസരിച്ച് ആക്രമികള്‍ ഉറക്കെച്ചിരിച്ചു.

ഉടന്‍തന്നെ തമാശനിര്‍ത്തിയിട്ട് നേതാവു കല്പിച്ചു. ”ഇവളുടെ ചേലയെല്ലാം അഴിക്ക്!”

പകച്ചുപോയ ഒരു നിലവിളിയുടെ ചീന്തുകള്‍.

”ദൈവമേ…. നീയിതറിയുന്നില്ലേ?” ഞാന്‍ ക്രോധത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ശബ്ദം എന്‍റെയുള്ളില്‍ അലച്ചുനിന്നു.
ശൂന്യമായ മുറിയുടെ മദ്ധ്യത്തില്‍ വള്ളിയുത്തരത്തില്‍ ചേര്‍ത്തു കൊടുത്തിട്ടുള്ള വലിയ മരത്തൂണിന്‍റെ മറവില്‍ ദേഹമാകെ മേല്‍വസ്ത്രം കൊണ്ടുമൂടി തറയില്‍ മുട്ടുകത്തി ഇരിക്കുകയാണ് ഞാന്‍.
”തുണിയെല്ലാം കളഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇവള്‍ കൊള്ളമല്ലോ…. ഇനി എനിക്കു വിട്ടുതന്നേരെ മക്കളെ…”

അമ്മയെ തലവന്‍ കൈയേല്‍ക്കുന്നതിനിടയിലും കടുത്ത ബലപ്രയോഗവും അമര്‍ത്തിയ നിലവിളികളും.

അവന്‍ കല്പിച്ചു’ ”ഇനി പോടാ കുട്ടികളേ…. ദൂരെപോ….. ഗോവണിച്ചുവട്ടില്‍ പോയി കാത്തുനില്‍ക്ക്”

അവരുടെ കാലൊച്ച അകലുംമുമ്പെ ഇരകിട്ടിയ മൃഗം മുരണ്ടു. അമ്മയെ വലിച്ചുകൊണ്ടവന്‍ കട്ടിലിലേക്കു വീഴുന്നു.
നിലവിളിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കാതെ കഠിനമായി മര്‍ദ്ദിക്കുന്നു.
”അടങ്ങെടി” അമ്മ തളര്‍ന്നു തുടങ്ങി.

johny j.planthottam, malayalam writer,story,nirvedam

ഇറുക്കിയടച്ച കണ്ണുകള്‍ക്കുമീതെ, തലയും മുഖവും മൂടിയ വസ്ത്രത്തിനുപുറമേ ഞാന്‍ രണ്ടു കൈകളുംകൂട്ടി കണ്ണും ചെവിയും പൊത്തി. നിലത്തു പടിഞ്ഞിരുന്നു. കാല്‍മുട്ടുകള്‍ക്കിടയിലേക്ക് തലയമര്‍ത്തി. എന്നിട്ടും എന്‍റെ കണ്ണും കാതും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു.
”ദൈവമേ ഇനിയെങ്കിലും…. ഇനിയെങ്കിലും…!” ഞാന്‍ നിലവിളിച്ചു.
കാളക്കുറ്റനെപ്പോലെ അവന്‍ മുക്രയിടുന്നു.
കട്ടില്‍ ഞെരിഞ്ഞിളകി.

അമ്മയുടെ പിടച്ചിലിനുമേല്‍ അയാളുടെ വികൃതശബ്ദങ്ങള്‍ ചാടിവീഴുന്നു. അമ്മയുടെ, വാക്കുകൾ കൈവെടിഞ്ഞ കരച്ചില്‍.
പൊടുന്നനെ പൊട്ടിത്തെറിപോലെ, പിളര്‍ക്കുന്ന ഒരു നിലവിളികടന്നുപോയി.
മച്ചിലെ ഓടുകള്‍ കിടുങ്ങി. എന്നെ കുത്തിത്തുളച്ച് ആ നിലവിളി പാഞ്ഞു.
ഞാന്‍ ഒരാഗാധതയില്‍ പെട്ടു. അനന്തമായ ഒരു ദൂരം എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു. കാഴ്ചയും ശബ്ദവും എന്നെ വെടിഞ്ഞുപോയതായി ഞാന്‍ സമാധാനിച്ചു.
എന്നാല്‍, അധികം വൈകാതെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു വിളിക്കപ്പെട്ടു. സ്ഥലത്തിന്‍റെയും കാലത്തിന്‍റെയും പാരുഷ്യം വീണ്ടും ഞാനറിയുന്നു.
ഇപ്പോഴും അമ്മ പൊരുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ തോറ്റ യുദ്ധം.
നിരാലംബമായ കരച്ചില്‍ തളര്‍ന്ന ഞരക്കങ്ങളായി. നേര്‍ത്തുനേര്‍ത്ത് അതടങ്ങുന്നു. അമ്മ വീരചരമം പ്രാപിച്ചു! ഞാന്‍ ആശ്വസിച്ചു.

വൈകിപ്പോലും എത്താത്ത ദൈവത്തെ ഓര്‍മ്മിച്ചു ഞാന്‍. അലച്ചുപെയ്യുന്ന തുലാമഴ പോലെ ഞാന്‍ കരഞ്ഞുതുടങ്ങി.
ഒടുവില്‍, വെളിച്ചവും ശബ്ദവുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ എന്നെ ഉള്‍ക്കൊണ്ടു. എന്‍റെ പ്രജ്ഞ ഒന്നു കണ്ണുചിമ്മിയിരിക്കണം.

ഞാനുണരുമ്പോള്‍ കയറ്റിറക്കമില്ലാതെ നേര്‍ത്ത ഒരു ശ്വാസഗതി മാത്രം കേള്‍ക്കാനുണ്ട്. നിശ്ശബ്ദത. ആ നരാധമന്‍റെ ലക്ഷണമേതുമില്ല.
എന്നാല്‍, ദു:ഖത്തോടെ ഞാനതു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അമ്മ ഇനിയും തീര്‍ന്നിട്ടില്ല. അവരുടെ ജീവന്‍റെ ശോഷിച്ച നിസ്വനം തുടരുന്നു. പൊലിയാതെ അതു പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു. അബലമായ രോദനമായി അതു വളര്‍ന്നുവരുന്നു.
അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ശ്രുതിഭേദം കലരുന്നു. അതിനു കരച്ചിലിന്‍റെ വിശുദ്ധി നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഞാന്‍ നടുങ്ങി.

ഒരു ശപഥം പോലെ ഞാന്‍ പിറുപിറുത്തു. ”അതമ്മയല്ല…. അമ്മയല്ല” അമ്മയുടെ ശബ്ദം അവിശുദ്ധമായ ഒരു താളാത്മകത നേടുന്നു
പുരുഷനിശ്വാസം ഉറക്കമുണരുന്നു. മൃഗക്കരുത്തോടെ അതു കുതിക്കുന്നു. ആസക്തമായ സ്ത്രീശബ്ദം അതേറ്റുവാങ്ങുന്നു. സ്ത്രീശബ്ദം കെഞ്ചി. പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. സീല്‍ക്കാരമുയര്‍ത്തി.
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ഞാന്‍ ബന്ധിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ”അരുത് സ്ത്രീയേ അരുത്…” എന്ന് ഞാന്‍ കരഞ്ഞു.
അപമാനവും നിന്ദയും മറന്നു ഞാന്‍ ദൈവത്തെ വിളിച്ചു. ”നീയിതിനു മനസ്സാകരുതേ!!”

പുരുഷന്‍റെ പെരുമാറ്റശബ്ദങ്ങള്‍ ഭീഷണമായി.
സ്ത്രീയുടെ മധുരം നിറഞ്ഞ കുറുകലുകള്‍ അതിനെ ചുറ്റിപ്പുനയുന്നു. മയക്കം വീണ സ്വരാക്ഷരങ്ങള്‍ കിനിയുന്നു. എനിക്കു കടുത്ത ജുഗുപ്‌സയുണ്ടായി. വയറ്റില്‍ നിന്നു കയ്പ്പും പുളിയും നിറഞ്ഞ നീരു തികട്ടിവന്നു. തൂണിന്‍റെ മുഴകളില്‍ ഞാനെന്‍റെ നെറ്റിത്തടം ആഞ്ഞിടിച്ചു. എന്‍റെ തലച്ചോറില്‍ ആഘാതമേറ്റു ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു.

johny j.planthottam, malayalam writer,story,nirvedam

അല്പനേരത്തെ മാന്ദ്യത്തിനൊടുവില്‍, എന്‍റെ പ്രജ്ഞയുടെ തീവ്രതയേറുന്നു. ദേഹത്തെവിടെയോ ഒരു നിഗൂഢബിന്ദുവില്‍ കര്‍ക്കശമായ ഒരു സാന്നിദ്ധ്യം. എന്‍റെ ശരീരകോശങ്ങള്‍ സര്‍വ്വവും അവിടേക്കുന്മുഖമാകുന്നു.

പൊടുന്നനെ, മറ്റൊരുവിപത്തിന്‍റെ അവബോധം എന്‍റെയുള്ളില്‍ ഇടിമിന്നി.
എന്‍റെ ശരീരം ഉണരുന്നു. പരിധിയില്ലാത്ത ഉന്മേഷം എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു.

”എന്നെ കൈവിടരുതേ” ഞാന്‍ നിലവിളിച്ചു.
എന്‍റെ ആഴത്തില്‍ നിന്ന് ഒരുഷ്ണപ്രവാഹം. സൂക്ഷ്മത്തിലൂടെ ഉടലിന്റെ വിസ്തൃതിയിലേക്ക്. സുഖത്തിന്റെ വിശ്വരൂപം ഞാനറിയുന്നു.
ഏതാനും സമയമാത്രകള്‍ ഞാന്‍ പിടിച്ചുനിന്നു. എന്‍റെ പ്രതിരേധങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നു. കരുത്തിന്‍റെയും തിമിര്‍പ്പിന്‍റെയും ഒരു പടമുഴുവന്‍ എന്‍റെ മേല്‍ പാഞ്ഞുപോയി.

ചെറുത്തുനില്‍പ്പിനു ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ദൈവത്തെ ഭര്‍ത്സിച്ചു. കഠിനപദങ്ങള്‍ ചൊരിഞ്ഞു. അഗ്നിവര്‍ഷിച്ച് ദൈവം എന്നോടു പ്രതികാരം ചെയ്യുമെന്നു ഞാന്‍ ആശിച്ചു.

സ്ത്രീയുടെ കുറുകലുള്‍ എന്‍റെമേല്‍ ദുര്‍മന്ത്രവാദം നടത്തുന്നു. ഞാന്‍ കീഴടങ്ങി. ഒരു മഹാസൗഖ്യത്തിനു ഞാന്‍ അടിപണിഞ്ഞു.
അസൂയയുടെയും വിദ്വേഷത്തിന്‍റെയും ചുഴലി എന്നിലുയരുന്നു.
”വഞ്ചകീ…” ഞാന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ”എന്നെ പൂട്ടിയിട്ടത് ഇതിനായിരുന്നു അല്ലേ….”

കതകുതകര്‍ത്ത് അയാളിലേക്ക്, സുഖത്തിന്‍റെ ആ രാക്ഷസവിഗ്രഹത്തിലേക്ക് എത്താന്‍ ഞാന്‍ കുതിച്ചു. പക്ഷേ, വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ കഴിയാതെ ക്ഷമകേടോടെ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. എന്‍റെ സ്ഥൂലശരീരം തൂണിന്‍ചുവട്ടില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്നിരുന്നില്ല. ദൃക്‌സാക്ഷിയെപ്പോലെ ഞാനതിനെ നോക്കി.
തമ്പകവൃക്ഷത്തിന്‍റെ ആ കൂറ്റന്‍ തൂണില്‍ കൈകാലുകള്‍ വരിഞ്ഞു ചുറ്റി മുന്നരക്കെട്ടും മാറിടവും അമര്‍ത്തി, തടിയില്‍ കടിച്ചും മുഖം ഉരച്ചും ആ സ്ത്രീശരീരം ഭ്രാന്തമായി രമിക്കുന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടു. കണ്ണില്‍ നിന്നു മദജലവും, ചുണ്ടുമുറിഞ്ഞു ചോരയും ഒഴുകി. അടിവസ്ത്രങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
വേര്‍പെട്ടു നിന്നിട്ടും ശരീരാവയവങ്ങളിലെ അപരിചിതവും തീക്ഷ്ണവുമായ വൈദ്യുതിപ്രഭാവങ്ങള്‍ ഞാനറിയുന്നു.
അന്ത്യത്തില്‍, ഒരു നിലവിളിയോടെ പ്രാണന്‍റെ ഒരു ഇറുക്കിപ്പിടുത്തത്തോടെ അതവസാനിക്കുന്നു. എന്‍റെ ശരീരം സുഖത്തിന്‍റെ ബാധയൊഴിഞ്ഞു.
മരണത്തക്കാള്‍ പ്രശാന്തമായ അനുഭൂതിയില്‍ ഞാനാഴ്ന്നു. ചുറ്റിപ്പിടിച്ച കൈകാലുകള്‍ അയഞ്ഞു.
അപ്പുറത്ത് സ്ത്രീശബ്ദവും വീണ്ടും ഞാന്‍ കേട്ടു. എന്നാല്‍ അതു പിന്നെയും പരിണമിച്ചിരുന്നു. പുരുഷശരീരത്തിന്‍റെ ആക്രോശങ്ങള്‍ക്കുനേരെ അതു പ്രതികരിക്കുന്നില്ല. നീരൊഴുക്കുപോലെ തെളിഞ്ഞ ഒരു വിലാപം.
അയാള്‍ നിര്‍വീര്യനായി, ഗര്‍ജ്ജിച്ചടങ്ങിയ അഗ്നിപര്‍വ്വതം പോലെ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നു. അയാളുടെ ഊര്‍ജ്ജരഹിതമായ പദചലനങ്ങള്‍ അകന്നുപോയി. സ്ത്രീയുടെ നിരുപാധികമായ ദു:ഖത്തിന്‍റെ ആലാപനം തുടരുന്നു. ഒട്ടുന്നേരം കൊണ്ട് അതെന്നെ കഴുകി വെളുപ്പിച്ചു. സ്ഫടികം പോലെ ഞാന്‍ കാലുഷ്യരഹിതയായി. വീണ്ടും ‘അമ്മ’ എന്നു ഞാന്‍ ഉരുവിട്ടു.

എന്‍റെ ശരീരത്തോടു തോന്നിയ അറപ്പ് വെടിഞ്ഞുപോയി. പനിച്ചുതളര്‍ന്ന കുട്ടിയെ എന്നപോലെ ഞാനതിനെ തലോടി. അലിവോടെ ഞാനെന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചു.

തൂണില്‍ നിന്ന് അവയവങ്ങള്‍ പിന്‍വലിച്ചു. തിരിഞ്ഞ് ആ മരത്തില്‍ ചാരിയിരുന്നു. ഞാന്‍ വസ്ത്രം ധരിച്ചില്ല.
കണ്ണുകള്‍ കൂമ്പിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്‍റെ ഭൂമദ്ധ്യത്തില്‍ സൂര്യശക്തിയുള്ള ഒരു നാളം തെളിഞ്ഞു.
എനിക്കെല്ലാം സുതാര്യമായി. ഭിത്തിക്കുള്ളിലെ കല്ലും കുമ്മായച്ചാന്തും ചെറുയ പോടുകളും ഞാന്‍ കണ്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ചാരിയിരുന്ന തമ്പക മരത്തിന്റെ ആന്തരശരീരത്തിലെ വാര്‍ഷികവൃത്തങ്ങളും അറ്റുപോയ ശിഖരത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകളും എനിക്ക് അനുഭവമായി.

johny j.planthottam, malayalam writer,story,nirvedam

അടുത്തുമുറിയില്‍, ഒരു പഴയ കട്ടിലില്‍ അനാവൃതയായി അമ്മ കിടക്കുന്നു. തളര്‍ന്ന സ്ഥായിയില്‍ അവര്‍ ദു:ഖത്തിന്‍റെ സങ്കീര്‍ത്തനം തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു, ഞാന്‍ ദൃഷ്ടി പിന്‍വലിച്ച് അതിന്‍റെ സ്രോതസ്സില്‍ തളച്ചിട്ടു. ഇന്ദ്രിയാതീതമായ അറിവിനെ ഞാന്‍ നിഷേധിച്ചു. കാലത്തിന്‍റെ സൂക്ഷ്മകണങ്ങള്‍ പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

നേര്‍ത്തുനേര്‍ത്ത് അമ്മയുടെ ദു:ഖം ശമിച്ചു..

അമ്മ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞു.

കാലടികള്‍ ആ മുറിയില്‍ അല്പനേരം ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു. അതു പുറത്തേക്കു കടന്നു. ഒന്നു നിന്നിട്ട് എന്‍റെ വാതില്‍ക്കലേക്കു നീങ്ങി.
ഞാന്‍ ”ദൈവമേ” എന്നു വിളിക്കാനാഞ്ഞു.
അമ്മ എന്‍റെ കതകിന്‍റെ താഴു തുറക്കുന്നു.
ഒരു സ്ഥാവരസാക്ഷ്യമായി മരവിച്ചു ഞാനിരുന്നു.
കതകില്‍ സൗമ്യമായി തട്ടി അമ്മ പറഞ്ഞു. ”കുഞ്ഞേ, പൂട്ടുതുറന്നിട്ടുണ്ട്…. അരനാഴിക കഴിഞ്ഞ് പുറത്തുവന്നാല്‍ മതി…”
അവര്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നുപോയി.

ഞാന്‍ തൂണില്‍ ചാരിയിരുന്നു. കണ്ണുകള്‍ കൂമ്പി. എന്‍റെ ആന്തരദൃഷ്ടി ചാരം മൂടിയ കനലുപോലെ ഒരു ബിന്ദുവില്‍ പൂണ്ടു കിടന്നു.
എന്നിട്ടിപ്പോള്‍ സമയം എത്രയോ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കാലവും സമയവും തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്താന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. അമ്മ പറഞ്ഞ സമയവും, അമ്മയേക്കുറിച്ചും എനിക്കറിയേണ്ട.
അവര്‍ മരണം വരിച്ചിരിക്കാം; എല്ലാം അടക്കിവച്ച് ആശ്രമജീവിതം തുടര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാകാം. അതുമല്ലെങ്കില്‍, ആ കൊള്ളക്കാരനെ തേടി അവന്‍റെ സങ്കേതത്തിലേക്കു പോയിരിക്കാം. അവന്‍റെ കുട്ടികളെ പ്രസവിച്ചിരിക്കാം.
ഈ ഞാന്‍… ഞാന്‍ എന്‍റെ ജീവിതം പൂര്‍ത്തീകരിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. അഥവാ ഇപ്പോഴും തൂണില്‍ ചാരി ഇരിക്കുകയാകാം. പൊടിയും മാറാലയും മൂടി മറവിയുടെ സൂക്ഷ്മസുഷുപ്തിയില്‍.

‘സ്വപ്നാടനടത്തിന്രെ സ്വകാര്യ സാധ്യതകൾ’ എന്ന സമാഹാരത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട കഥകളിലൊന്ന്

ഏറ്റവും പുതിയ വാർത്തകൾക്കും വിശകലനങ്ങൾക്കും ഞങ്ങളെ ഫെയ്സ്ബുക്കിലും ട്വിറ്ററിലും ലൈക്ക് ചെയ്യൂ